رادیو مدام

درد با گذشت زمان نه می‌رود، نه می‌میرد؛ شکل عوض می‌کند و با کوچک‌ترین چیزی دوباره پیدا می‌شود. مکرمه شوشتری در ماهی بزرگ از این بازگشت‌های بی‌خطر نوشته. از فهمی که بعد سوختن می‌رسد. ...

«سوگواران سلین» داستان زنی‌ست که در میانه‌ی فقدان و سوگ، تلاش می‌کند خودش را قانع کند همه‌چیز طبیعی است و به دنبال راهی برای فهمِ رنج و ادامه‌ی زندگی می‌گردد. ...

مثل درخت؛ هرگز ترکت نخواهم کرد روایت مردی‌ست در میانه‌ی روزهای بی‌رمق، که میان لحظه‌های ساده‌ی زندگی آرام می‌فهمد معنا در همان ادامه دادن است؛ بی‌هیاهو و بی‌دلیل، در جهانی که هنوز می‌شود لمسش کرد. ...

حسین قسامی در پراکندگی نشان می‌دهد چطور غم در جزئیات روزمره پخش می‌شود؛ اینکه سوگ نمام نمی‌‌شود و فقط پراکنده می‌شود در جای جای زندگی. ...

«فاتحه‌های سرگردان» مجید قیصری داستان نجواهایی است که به دست باد سپرده شده‌اند و کسی که با وظیفه عجیبش برایشان صاحب پیدا می‌کند. صاحبانی که محتاج نسیمی کم‌جان به انتظار نشسته‌اند. ...

یاسین حجازی از اینکه غم، فقط مال یک لحظه یا یک نفر نیست و بخشی از زندگی همه است نوشته. او از یادآوریِ همین اشتراک ساده میان آدم‌ها می‌گوید؛ اینکه هیچ‌کس از اندوه جدا نیست و هرکس سهمی از آن دارد.&nbs...

رامبد خانلری در مرگاشتن از لحظه‌ای می‌نویسد که با تنهایی عمیق و انفرادی خود در میان سوگ دیگران روبه‌رو می‌شود؛ تجربه‌ای که نشان می‌دهد غم و فقدان عمیق‌تر از چیزی است که در چارچوبی منطقی بگنجد. ...

نوشتن از سوگ دشوار و مهلک است. نه چون مجبوری با لایه‌های پنهانی خودت روبه‌رو بشوی، نه چون ناچار به خودافشایی هستی و نه چون تو را هزارباره اندوهگین می‌کند. چون مجبوری از چیزی بنویسی که ماهیتش در نبود...

«بربادرفته در صبح جمعه» تعریف دوبارۀ وطن است. گاه هویت، فراتر از زادگاه، در پیوندی عمیق با خاکی دیگر شکل می‌گیرد و شخص را به آرامش ابدی می‌رساند. ...

«ستاره‌های مسیر تبریز-لنجرود» داستان کوچ اجباری در جنگ دوازده‌روزه ا‌ست. کوچی با هیاهوی انفجارها که معنای جدیدی به وطن می‌بخشد. ...

«نامه‌های حزیران و شهر هفتم» داستان کسانی است که از وطن دور افتاده‌اند اما فراموشش نکرده‌اند و وطن جایی درون آن‌ها زنده است تا در بزنگاهی آن‌ها را به‌سوی خودش فرابخواند. ...

خانۀ شانس روایت جست‌وجوی خود واقعی ما در میان جابه‌جایی‌هاست. آزاده عبدی‌فرد نشان می‌دهد چگونه در هز خانه و با هر فقدان، می‌توان گذشته را حفظ کرد و زندگی را از نو ساخت. ...

فهم مثل میوه است روایت لحظه‌هایی است که آدمی به ارزش عزیزان وطن پی می‌برد؛ فهمی که در تجربه‌های زندگی و گذر از تلخی به دست می‌آید. ...

زمین و زبان خاطره‌های من روایت دلبستگی است. رامبد خانلری در این متن با نگاهی عمیق به خاطرات، پیوند انسان و وطن را از جنبه‌های تازه نشان می‌دهد. ...

فردای آتش بس، رسیدم جلوی خانه‌مان در را باز کردم. مثل دفعه های دیگر چشمم به جای منفجر شدن نارنجک جلوی پاگرد افتاد. دیدم من «وطن‌کرده» همین جام و ترجیح می‏‏‌دهم جلوی نرده‌های همین راه‌پله جان بدهم. ص...

چه می‌شود که رفاقت‌ها تمام می‌شوند؟ راضیه طاهری در گفت‌وگو با دکتر احمدرضا رضازاده این پرسش را کاویده است. ...

«سیاه‌جامگان» قصۀ نوجوانانی است که در کوچه‌ پس‌کوچه‌های گرم جنوب، با دوستی و رقابت، زندگی را میان بازی‌ها و خنده‌ها از نو می‌سازند و قصۀ‌ آرزوهای کوچک‌شان را رقم می‌زنند. ...

«گل مینا» داستانِ رفاقت‌هایی‌ است که در دل روستا و میان تار و پود قالی شکل می‌گیرند؛ جایی که هر گره، قصه‌ای از دوستی و فاصله به جا می‌گذارد. ...

حسین لعل بذری در «قلاب انداختن برای نجات رفیق مغروق» به اثر ماندگار رفاقت می‌پردازد؛ اینکه چطور یاد دوست، حتی پس از سال‌ها و با وجود فقدان، ذهن و زندگی آدم را رها نمی‌کند. ...

دوستی پیوند بی‌مرزی است که از دلِ سختی‌ها می‌گذرد و در گذر زمان، جاودانه می‌ماند. داستان «کولبر» نوشتۀ مبارکه اکبرنیا روایت تنهایی، دوستی و عبور از رنج‌های شخصی است. ...

آزاده عبدی‌فرد در «خسارت جانبی یا مرثیه‌ای برای کارت‌پستال‌ها» از زخم‌هایی می‌نویسد که حتی امن‌ترین رابطه‌ها را به هم می‌ریزند و ردشان بر خاطرات باقی می‌ماند. ...

دوستی‌ها از دل اشک و لبخند کودکی می‌رویند و در بزرگسالی با تقسیم و دگرگونی آزموده می‌شوند. سارا رحیمی در روایت «کتاب یازدهم: دنبالۀ دوستی» گوشه‌هایی از تداوم و تغییر رفاقت را روایت کرده است. ...

داستان «مادام مادلِن رفیقِ من است» از پیوندی می‌گوید که گذر زمان هم نمی‌تواند آن را کم‌رنگ کند؛ دوستی‌ای که بخش جدانشدنی زندگی، فکر و هویت نویسنده‌اش است. ...

سلمان باهنر رفاقت را تلاشی برای برقراری پیوند انسانی در جهانی پر از دلهره و جدایی‌ می‌داند. رفاقت‌هایی که گاه به‌خاطر ضعف‌های انسانی ناقص‌اند یا عمر کوتاهی دارند. «رفاقت: کیمیای سعادت و هامارتیاهای ...

«گل‌های شیپوری ملامین» نوشتۀ مکرمه شوشتری، روایت زندگی و رفاقت دو دختر نوجوان در شهری کوچک است. نویسنده برای‌مان از تجربه‌های مشترک و محدودیت‌های دوستی نوشته. ...

رامبد خانلری از تجربۀ واقعی و تکرارشوندۀ هم‌خانگی با دوستانش می‌گوید؛ جایی که رفاقت با هم‌خانه‌بودن گره می‌خورد و گاهی همین نزدیکی دوستی را به سردی می‌کشاند. ...

رفاقت جهان ضد‌ونقیض‌هاست. ما می‌خواهیم کسی با ما باشد که ما نباشد. تصویر آینۀ ما باشد اما کپی‌برابر اصل ما نباشد. اگر کپی‌برابر اصل می‌خواستیم که دیگر خودمان بودیم و نیازی به دومی نبود. ...

در جشن‌های عروسی، همیشه یکی‌دو نفر پیدا می‌شوند که یک‌گوشه کز کرده‌اند و احساس متناقض غصه و ازدست‌دادن چنبره‌ زده روی شادی‌شان. این پادکست داستان این آدم‌هاست؛ رفقای خیلی نزدیک عروس و داماد. ...

داستان‌هایی که روایت‌گر زندگی سنتی و آداب و رسوم و باورهای گذشته باشند همیشه خواندنی‌اند. زهرا شکراللهی با داستان خود به دل روستایی کوچک می‌رود و از زندگی، عشق و انتظار می‌نویسد.  ...

داستان‌های عاشقانه همیشه جذاب‌اند؛ به‌خصوص اگر چاشنی آداب و رسوم یک گوشه از ایران را هم داشته باشند. داستان «عروسی بی‌عروسِ» مائده صفدریان یکی از همین داستان‌های عاشقانه ا‌ست. ...

سوژه‌های داستانی نعیمه‌سادات کاظمی خلاقانه‌اند. او در داستان «جشنی برای تمام فصول» قصۀ زنی را روایت می‌کند که برای فرار از تنهایی و دلتنگی به جشن پناه برده است. ...

زهرا عطارزاده از دل یک موضوع ساده، داستان پرکشش و جذابی بیرون کشیده که در عین خیالی بودن، در فضای آشنای دیار خود و محل جشن عروسی‌اش اتفاق می‌افتد. ...

خاطرخواه عید روایتی خاطره‌محور و نوستالژیک از یک جشن عروسی سنتی در گذشتۀ ایران است. مسعود فروتن در این روایت با نگاه کودکی کنجکاو از حسرت‌ها و احساسات پنهان آدم‌های اطرافش می‌گوید. ...

زهرا مهدانیان از جشن متفاوت و ویژۀ خانوادگی‌اش نوشته. از لحظه‌های خوشی که برای او و خانواده‌اش خاطره‌ساز شده.زمانی که او شروع به نوشتن این روایت کرد پدرش در قید حیات بود. حالا که روایتش را می‌شنوید ...

بگذار همه ‌چیز ساده باشد روایتی ظریف و شخصی از زندگی روزمره، آرزوهای کوچک و کشمکش‌های درونی است. مهری رحیم‌زاده با عبور از هیاهوی ظاهری، زندگی ساده و لحظات بی‌پیرایه را ستایش می‌کند. ...

هر کدام از ما ترس‌های زیادی را در زندگی تجربه کرده‌ایم؛ ترسی که از ناخودآگاه‌مان سرچشمه می‌گیرد. «کارناوال درونت را بیدار کن» روایت ترس از شاد بودن است و راوی از غلبه‌اش بر این ترس نوشته.  ...

شاید تلقین انتظار وقوع اتفاقی است که پیش از این شادی را به غم تبدیل کرده و مزۀ تلخش هنوز احساس می‌شود. سبا نمکی از این حس نوشته و ما را با خودش به سال‌های کودکی‌اش می‌برد. ...

شاید جشن‌ها زمانی معنادار باشند که در آن‌ها خود واقعی‌مان باشیم، نه آنچه که رسم و رسوم و اجتماع از ما می‌طلبد. فاطمه افضلی از این «شاید» نوشته است. ...

«خیال تو از جشن هم بهتر است» نگاهی شاعرانه و تأمل‌برانگیز به مفهوم جشن‌ دارد و مخاطب را به پرسش از خود دربارۀ ماهیت جشن دعوت می‌کند. ...

جشن مدام تلاشی است برای دریافتن معنای جشن. بوبن در کتاب زنده‌تر از زندگی خطاب به معشوق ازدنیارفته‌اش می‌گوید: تو استعداد این را داشتی که کلام را به جشن بدل کنی. نویسنده‌های این شماره از معشوق بوبن ...

اولین شب خوابگاه را به هیچ‌چیز نمی شود تشبیه کرد. دقیقاً‌ لحظه‌ای که هر کس می‌خزد روی تخت غریبه‌ی فلزی‌اش، دلتنگی و غربت و ناآشنابودن همه‌چیز به آدم هجوم می‌آورد. همه‌ی اینها تجربه‌ی غریبی را می/ سا...

در مدام گفت‌وگویی ا تجربه می‌کنیم که با گفت‌وگوهای مرسوم تفاوت دارد. به‌جای نشستن پای صحبت شخصی مطرح و شناخته‌شده، سراغ فردی ناشناس اما پرماجرا می‌رویم؛ کسی که سردوگرم روزگار را چشیده و قهرمان زندگی...

مایرم تکیه‌ای نمایندۀ ادبیات افغانستان در این شماره است. او با قلم زنانه و شاعرانه‌‌اش در داستان «خواب اشیا» دنیای زنی از دیار خود را به تصویر کشیده است. ...

ساناز قنواتی متولد اهواز و ساکن کپنهاگ است. او از طریق صفحۀ مدام در اینستاگرام با ما همراه شد و در فراخوان خواب شرکت کرد. داستان «یک انفجار خیس» حکایت عشق پاک و لطیف دوران نوجوانی است. ...

ازآفرینی متون کهن وسوسه‌ای است جذاب و در عمل دشوار. در مدام جای چنین اثری خالی بود. محمدرضا جوان‌آراسته در این شماره داستانی نوشته‌ که به «شهر مدهوشان» در هفت پیکر نظامی اتصالی فرامتنی دارد. هم آن ا...

خوابیدن در اغلب موارد فعلی است ارادی. ما انتخاب می‌کنیم که بخوابیم. اما گاهی خوابیدن از اختیار ما خارج است و تبدیل می‌شود به اجبار. فاطمه افضلی در این شماره از نزاعش با خوابی اجباری نوشته است. ...

مژده سالارکیا به هر چیز و هر کسی که می‌خواسته از آینده خبر بدهد باور نداشته؛ و به خواب هم. او در روایت «انقلابی پشت پلک‌هایم» از تغییر جایگاه خواب در زندگی و ایمانش به رؤیایی صادقه نوشته است.  ...

به نظر مکرمه شوشتری خواب دیدن همیشه خوب است و فکر می‌کند اگر خواب نبیند، بخشی از زندگی را نخواهد داشت. او در روایت «خوابیدن و شاید خواب دیدن»، از چالش «خواب ندیدن» نوشته است.  ...

رامبد خانلری کم پیش می‌آید بخوابد و خوابی نبیند. خواب‌هایش مثل خاطر‌اتش، داستانی است. او در «تعبیر خواب همۀ سنجاب‌های روی زمین» از تأثیر خواب‌هایش بر واقعیت روزمرۀ زندگی‌اش نوشته. تأثیری چنان عمیق ک...

گاهی خواب نه‌تنها موجب آسایش و آرامش ما نیست که دلیل رنج و سختی ماست. بنفشه رحمانی در روایت «سرکشی خواب‌‌ها» از خواب دیدن زیاد نوشته است و رنجی که خواب‌ها بر او تحمیل می‌کنند. ...